ما آدما وقتی میخوایم بگیم یه جا خیلی قشنگه براش تعبیر بهشت رو بکار میبریم، از مسیر اسالم به خلخال(1 و 2) بگیر تا تنگ بستانك تو ایران خودمون. یا حتی جزایر عجیب و غریب و بکر مثل موریس و بورابورا یا شهرها و دهکده هایی مثل هان جو تو چین و جیپس لند تو استرالیا و ...
اما بهشت واقعی جاییه که آدم هاش از فرشته ها هم بالاتر باشن! این دنیا میتونه خیلی قشنگتر از هر بهشتی باشه، اگه ما آدم ها زشتش نکنیم....
************
یادم هست یه وبلاگی بود که راجع به ادم های خوب شهر مینوشت، خیلی دید قشنگی داشت. گاهی که از ادمایی که میدیدم خسته میشدم، وقتی اون وبلاگ رو میخوندم اروم میشدم، میفهمیدم هنوزم راننده تاکسی هایی هستن که برای اون پول خردی که ندارن بهت پس بدن ازت حلالیت بخوان، یا پسر جوونی که تو گرمای تابستون جاشو تو صف نون به پیرزنی میده که نای وایسادن نداره، خودش هم میره ته صف.
اینا رو که میخوندم جون میگرفتم. اینا یعنی هنوزم یه رگ و ریشه ای از آدمیت تو وجودمون هست، یعنی ما هنوز آدمیم...
************
دیروز یه دوستی یه لینکی واسه من فرستاد که...
خودتون ببینید:
ابراهیم مهران راد، فوق دیپلم پرستاری و 15 سال نچشیدن طعم غذا + گزارش تصویری
پ.ن: خانم "شیرین جافر" از همینجا و دورادور دستتون رو میبوسم...