دنیای مجازی دنیای عجیبی ست،

نه در دارد و نه پیکر،

از فیس بوک و مسنجر ها بگیر تا دنیای ایمیل و وبلاگ،

و بی درو پیکر ترین دنیای مجازی اما، دنیای بلاگستان است!

تنها اینحاست که میتوان به هر اسم که دلت خواست وبلاگ بسازی و به هر اسم که دلت خواست بنویسی،

فقط در اینجاست که برای اثبات هویتت نه لازم است صدایت را بشنوند و نه عکست را ببینند...

فقط و فقط در بلاگستان است که یک دیپلم ردی میتواند دکتر شود و یک پسر، دختر شود!

فقط اینجاست که میتوانی با نام و وبلاگ شخص دیگری، برای دوستش کامنت خصوصی پر از فحش بگذاری و کدورتشان را به تماشا بنشینی...

تف بر این دنیای ناقص و ادم های ناقصی که کلمه سادیسم را معنا میبخشند...

پدرم همیشه میگفت: "دنیای مجازی، دنیای دروغ هاست."

"مخاطب خاص ندارد"


ببینید:

نامه هایی که پاره کردم، آقای رز سیاه

مسافرت وبلاگی مارکو

دنیای مجازی میتواند کثیف نباشد، کاغذکاهی

رادیو مسکالین، شماره سوم